Hoog en droog Een stelletje kauwtjes maakt een herrie van jewelste op ons dak en dat van onze buren. Hun luide roep: “kia”of “kieaw” geeft aan dat ze hier iets te zoeken hebben. Vaak cirkelen ze met z ‘n allen boven de huizen, door het slop, de poort tussen de huizen in, want kauwtjes zijn sociale dieren die graag in groepen leven. Soms nemen ze plaats op de nok van een dak, of op de rand van een dakgoot. Ze blijven in de buurt. Pas deze week kreeg ik door wat het onderwerp is van hun opwinding: een oude, niet meer gebruikte schoorsteen, gemetseld van rode baksteen, op het dak van het huis van de buren. Een paar kauwtjes zijn daar aan het nestelen geslagen. De bezigheden om zo ver te komen, worden door hun soortgenoten met kennelijk welbehagen gadegeslagen. Jammer dat die schoorsteen hoog op het dak staat. Ik zou er weleens in willen kijken. Die kauwtjes zijn wel slim. Ze zoeken een plek op die hoog en droog is, de kleintjes liggen lekker beschut en veilig. Een koddig gezicht vind ik het, als beide ouders, die elkaar hun leven lang trouw blijven, op de schoorsteen aanwezig zijn. De één houdt de wacht, de ander gaat op de afgebroken schoorsteenpijp zitten, steekt zijn kop naar beneden en kijkt of alles goed is. Enig vind ik dat.


Ze maken een nest dat bestaat uit takken, bladeren en aarde en bekleden dat met droog gras, haar en veren. Gedroogde paardenvijgen en schapenwol worden ook wel aangetroffen in zo ’n schoorsteen. In steden worden ook wel stukjes papier en reepjes stof gebruikt. Vier tot zes blauwachtig groene eieren die bruin zwart gevlekt zijn, worden in 15 tot 20 dagen uitgebroed. De jongen worden door beide ouders gevoed. Op hun menu staan wormen, slakken, insecten, muizen etc. Na ongeveer 36 dagen verlaten de jongen het nest. In de herfst vormen ouders en jongen samen, met roeken, slaapgezelschappen waarmee ze rondzwermen. Kauwtjes zijn niet bij iedereen geliefd. Ze verdrijven vaak kleinere vogels uit tuinen. Kauwtjes (Corvus Monedula) eten alles wat de voederplank biedt, ook etensresten. De vogels behoren tot de kraaiachtigen. Ze zijn net zo verzot op blinkende voorwerpen als eksters. Kauwtjes zijn nogal eenvoudig tam te maken. Als ze in gevangenschap worden gehouden en ze krijgen brood gevoederd, ontwikkelen ze “broodveren”. Dat zijn witte, gemakkelijk te breken veren. Krijgen daarom kauwtjes die in woonwijken leven en veel brood krijgen, witte veren? Kauwtjes kunnen geluiden nabootsen en woorden nazeggen. Het is daarom dat ik eindig met een citaat uit een heel oud, geliefd boekje, De geschiedenis van een kraai:

In het nest
In een eeuwenoude eik, was een hele kraaienwijk
Veertien nesten bij elkaar, vuiligheid en groot misbaar
Want de jongen kwamen uit, iedere kraai bekeek zijn spruit.
In een stevig, aardig nest, deed de moeder al haar best
Om den nieuweling te voeden, en voor indringers te hoeden
Ze bewonderde zijn gezicht. ’t Was een veelbelovend wicht
Alle kraaien uit de buurt, hadden over de rand gegluurd
En uit enen mond verklaard: Jongens, die ’s zijn eten waard

Cornelia molendijk van den Enden