|
Wilgen knotten in de sneeuw |
|
|
|
|
maandag 01 februari 2010 |
Een groep vrijwilligers heeft zich zaterdag jl ingespannen om de knotwilgen, op het “Wilgenlaantje” gelegen tussen het gemaal aan de Zanddijk en de Grote Stern, te ontdoen van hun takkenpruik. Een karwei dat eens per vier jaar moet gebeuren, anders worden de takken te dik en kan de kruin van de boom scheuren. Ditmaal worden de werkzaamheden extra gezellig, het landschap heeft vannacht een sneeuwdeken over zich heengeregen.
Het gezelschap, bestaande uit 9 heren en 8 dames, is eerst naar de gemeentewerf geweest om instructies te krijgen en gereedschap te halen. Als ik arriveer zijn ze bijna een uur bezig en is al een hele rij wilgen geknot. “Af en toe een klodder sneeuw in je nek” is het antwoord als ik vraag of ze last van de sneeuw hebben. De temperatuur is aangenaam voor iemand die hard moet werken en de omgeving sprookjesachtig. Meerkoeten in de singel laten met luide kreten hun misbaar blijken. “Onderuit” roept één van de mannen. Een zware tak valt met een plons in het water. Hoe oud zijn de takken, vraag ik. Een van de mannen weet dat precies, dat is te zien aan de hoeveelheid zijtakken die een tak heeft. Het is zwaar werk. Een van de dames geeft ruiterlijk toe dat ze pijn in haar schouders heeft gekregen. Halverwege het karwei gaan ze op de koffie af, geserveerd in ’t Vliertje op de kinderboerderij. Daar treffen we Pleun Buis aan, die juist bezig is een aantal kinderen uit te leggen waarmee ze kunnen helpen deze dag. De knotploeg (De knokploeg zeg ik plagerig) zit intussen al achter gevulde koek en koffie.
 Men is goed voorzien van gereedschap. Ladders, trappen, zagen op lange steel en boomscharen, pico bello. Iemand is zelfs zo behulpzaam een ladder tegen een boom te zetten, zodat ik een overzichtsfoto kan maken. De takkenbossen stapelen zich op, langs de waterkant. In een boom, nu bijna kaal, zien we een hele serie elfenbankjes. Holen van de bonte specht komen ook opeens tevoorschijn, zelfs die aan de achterzijde van de boom zaten, tot nog toe ongezien. Een enkele boom is ingescheurd en erg oud. Een van de gemeentemedewerkers zegt dat ze meteen wel een nieuwe tak ernaast in de grond kunnen steken. “dan heb je zó weer een nieuwe boom”. Hij wijst even hoe men te werk moet gaan bij een boom met nog een volle pruik: “Van buiten naar binnen werken hoor”. Verder lopende raapt hij wat takken van het pad om werkruimte te houden. Een erg dikke tak gaat er in twee etappes af, om inscheuren van de kruin te voorkomen. Bij het vallen van een besneeuwde tak ontstaat er een klein sneeuwbuitje, dat op de lachspieren blijkt te werken. Aan het eind van de ochtend komt de zon door. Jassen gaan uit, mutsen af. Zweet loopt menigeen over het gezicht. Het werk is bijna gedaan, de temperatuur gestegen. Druppels vallen van boomtakken en veroorzaken kringen in het water. Bij dit karwei deden mensen en bomen een jasje uit. Maar de knotwilgen kunnen er, dankzij de vrijwillige knokploeg, weer vier jaar tegen.
Cornelia Molendijk - van den Enden
|
Nieuws 
